Ik ben een tijd stil geweest hier.
Niet omdat ik niks te vertellen had.
Niet omdat de inspiratie weg was.
Maar omdat het leven er tussendoor kwam — en niet zo’n beetje ook.
De laatste jaren zijn… chaos geweest eigenlijk.
Na de zelfmoord van mijn vader, nu drie jaar geleden, stond mijn hele wereld al op z’n kop. Alsof de grond onder mijn voeten wegzakte en ik moest leren lopen op iets wat niet meer stabiel voelde.
En daar plakte ik ook nog eens een scheiding van 16 jaar achteraan.
Huis verkopen.
Leven opnieuw inrichten.
Alles los wat ooit “zeker” voelde.
Toen het even leek alsof er rustiger vaarwater kwam… was dat eigenlijk niet zo.
Aan de buitenkant misschien.
Maar van binnen?
Was mijn basis nog steeds zo onstabiel als de klere.
Relaties die niet stevig voelden.
Emotioneel alle kanten op.
Geen echte grond onder m’n voeten.
En toen overleed mijn moeder in juli 2025 ook nog eens.
Alsof het leven zei: we doen er nog een schep bovenop.
Nu, zeven maanden later, zitten we nog steeds midden in de nasleep.
Gevecht rondom het huis.
Regelen.
Beslissen.
Gedoe dat maar blijft doorlopen terwijl je eigenlijk al leeg bent.
En eerlijk?
Alles voelt gewoon… teveel.
Als alles teveel wordt
Er komt een punt dat je voelt:
Ik kan er niks meer bij hebben.
En dat punt bereikte ik.
Werk moest op pauze.
Vriendschappen op pauze.
Sociale dingen op pauze.
Eigenlijk alles wat energie kost → pauze.
Niet omdat ik het niet belangrijk vind.
Maar omdat ik eerst dit moet overleven.
Sommige periodes in je leven zijn niet om te groeien, creëren of zichtbaar te zijn. Sommige periodes zijn puur om te blijven staan.
Ademhalen.
Doorgaan.
Niet breken.
Toch ben ik er nog
En ergens — onder al het verdriet, alle chaos, alle emotionele shit waar we nog middenin zitten — voel ik ook iets anders.
Ik ben er nog.
En dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.
Ik ben sterker gebleken dan ik dacht. Niet perfect. Niet mooi. Maar wel staand.
Al wil ik daar ook eerlijk in zijn:
Ik heb het niet allemaal “goed” gedaan.
Mijn coping skills waren niet heilig.
Stress.
Alcohol.
Verdoven.
Overleven op manieren die misschien niet de schoonheidsprijs verdienen.
Maar ook dat is realiteit.
Voor nu…
Voor nu wilde ik vooral dit delen:
Dat stilte niet altijd betekent dat iemand verdwijnt. Soms betekent het dat iemand aan het overleven is.
Dat dingen op pauze zetten geen falen is. Maar zelfbescherming.
En dat zelfs als het leven je meerdere keren onderuit trekt… je blijkbaar toch nog kunt staan.
Misschien herken jij dit ook wel. Dat je even stilvalt omdat het leven gewoon teveel is.
Weet dan — je hoeft niet altijd sterk te lijken om sterk te zijn.
Soms is blijven ademen al genoeg.