25.000 foto’s en een schuldgevoel

Ik zag het getal in mijn telefoon.

25.000 foto’s.

En ik voelde me schuldig. Alsof dat nummer iets over mij zei.

Te veel.
Geen overzicht.
Hier moet ik iets mee.

Maar klopt dat eigenlijk wel?

Wat zie je eigenlijk als je 25.000 foto’s ziet?

Je ziet niet “rommel”.

Je ziet:

– jaren van leven
– fases, mensen, plekken
– herinneringen die ooit belangrijk waren
– momenten die je wilde vasthouden

Dat is geen fout. Dat is betrokkenheid.

Vroeger had je één rolletje van 24 foto’s. Nu is een foto een reflex. Even klikken is even vasthouden. Even geruststelling.

Dat is menselijk.

Er zit vaak een oud idee onder:

rommel = geen grip
overzicht = volwassen
opgeruimd = goed

Dus als iets zich opstapelt — foto’s, mails, spullen — gaat er een stem aan:

“Dit zegt iets over mij.”

Maar dat is aangeleerd. Geen waarheid.

Een volle galerij zegt niets over je waarde.

Misschien schuurt het daar.

Want als je veel foto’s ziet, zie je ook:

– hoe snel tijd ging
– oude versies van jezelf
– periodes die voorbij zijn

En dan komt er een onderlaag:

Had ik anders moeten leven?
Heb ik te veel vastgehouden?
Heb ik te weinig losgelaten?

Dat voelt als schuld. Maar vaak is het rouw. Of reflectie.

Schuldgevoel zegt zelden: dit is fout. Het zegt vaker: ik heb geen controle.

Dus je brein verzint een taak:

– opruimen
– selecteren
– ordenen
– iets doen

Want doen voelt veiliger dan voelen.

Maar misschien hoef je niets te fixen.

25.000 foto’s is geen karaktereigenschap.

Het is een optelsom van momenten waarop je erbij was. Waarop je voelde. Waarop je leefde.

Je hoeft ze niet vandaag te sorteren om een goed mens te zijn.

Ze mogen er gewoon zijn.

Herken jij dat? Dat een getal ineens voelt als een oordeel over wie je bent?

Geef een reactie