Tekens uit het hiernamaals
Vandaag is het vier jaar geleden dat mijn vader overleed. 19 oktober 2022. Een datum die voor anderen misschien gewoon een datum is, maar voor mij altijd iets met zich meedraagt.
Vier jaar. Als ik het zo opschrijf, klinkt het best lang. En toch is iemand missen niet iets wat zich netjes aan de kalender houdt.
Wat me de laatste tijd bezighoudt, zijn de kleine dingen die gebeuren. Getallen die me opvallen. Insecten en dieren. Van die gekke toevalligheden waarbij ik even stilsta en denk: zou dit een teken zijn?
Van die momenten die je niet goed kunt uitleggen
Ik heb het gevoel dat ik veel tekens krijg. Niet als een duidelijke boodschap die ik even kan voorlezen. Meer als kleine momenten die iets bij me raken.
Een getal dat mijn aandacht trekt. Een dier dat me opvalt. Iets onverwachts dat precies op zo’n moment gebeurt waarop ik ervoor opensta. Dingen die voor iemand anders misschien heel gewoon zijn, maar voor mij nét iets meer voelen.
En dan denk ik aan mijn vader.
Is dat omdat ik hem mis? Omdat ik bewuster kijk? Omdat ik graag wil voelen dat er nog iets van die verbinding is? Misschien. Ik heb daar geen sluitend antwoord op.
Maar ik merk wel wat het met me doet. Even aandacht. Even herinneren. Even dat gevoel dat hij dichtbij is.
Getallen, insecten en dieren als teken
Bij tekens uit het hiernamaals denken mensen aan allerlei dingen. Herhalende getallen, een vlinder, een vogel of een onverwachte samenloop van omstandigheden.
Ik geloof niet dat je daar een verplicht woordenboek voor nodig hebt. Alsof elk dier voor iedereen precies hetzelfde moet betekenen en je bij een getal meteen de juiste uitleg moet opzoeken.
Voor mij gaat het juist om de verbinding die ik op dat moment voel. Wat raakt me hierin? Waarom denk ik nu aan hem? Wat roept het op?
Ik schreef eerder ook over de betekenis van een libelle. Niet omdat één insect alle antwoorden heeft. Wel omdat zo’n kleine ontmoeting je soms ineens ergens bij kan laten stilstaan.
Is het echt een boodschap van mijn vader?
Dat weet ik niet. Ik kan niet bewijzen dat een getal, een dier of een toevalligheid door mijn vader is gestuurd. En ik wil ook niet doen alsof ik zeker weet hoe het hiernamaals werkt.
Toch hoeft dat voor mij niet te betekenen dat ik zo’n moment meteen moet wegredeneren.
Ik kan denken: wat bijzonder dat dit me juist nu opvalt. En tegelijk openlaten waar het vandaan komt. De troost die ik voel, is er wel.
Dat gevoel van verbondenheid komt ook terug in onderzoek naar rouw. Op de website van Cruse Bereavement Support schrijft onderzoeker Matthew Ratcliffe over het ervaren van de aanwezigheid van iemand die is overleden. Mensen beschrijven daarin heel verschillende manieren waarop een band kan blijven bestaan. Dat onderzoek bewijst geen contact met het hiernamaals, maar geeft wel ruimte aan de betekenis die zulke ervaringen kunnen hebben.
Vier jaar verder, en nog steeds verbonden
Vier jaar na zijn overlijden denk ik dus niet alleen aan wat er niet meer is. Ik denk ook aan de manieren waarop ik me nog met hem verbonden voel.
Niet omdat het gemis daarmee verdwijnt. Een mooi moment maakt iemand niet ineens minder afwezig. Maar verdriet en iets warms voelen kunnen blijkbaar naast elkaar bestaan.
Misschien is dat ook wat me zo raakt aan die tekens. Ze geven me even ruimte om aan hem te denken, midden in een gewone dag. Zonder dat er iets groots hoeft te gebeuren.
Ik hoef niet van ieder voorval een boodschap te maken. En ik hoef ook niet overal naar te zoeken. Maar als iets me raakt, mag ik daar best even bij blijven.
Je hoeft geen tekens te krijgen om iemand dichtbij te houden
Als jij dit leest en denkt: ik krijg helemaal geen tekens, dan zegt dat niets over jullie band. Je hoeft geen vlinders te zien, geen bijzondere getallen tegen te komen en geen aanwezigheid te voelen.
Verbondenheid kan ook zitten in een herinnering, een gewoonte die je hebt overgenomen of gewoon in het feit dat je iemand mist. En soms voel je vooral leegte. Ook dat mag er zijn.
Cruse schrijft ook over de verschillende manieren waarop rouw zich kan laten voelen. Er is geen vaste termijn waarbinnen het klaar moet zijn.
Voor jou, pap
Vandaag, vier jaar na jouw overlijden, wil ik gewoon even bij je stilstaan.
Ik weet niet precies wat al die kleine dingen betekenen. Maar als ik door een getal, een dier of iets onverwachts aan je denk, laat ik dat moment even toe.
Dan hoef ik niets uit te leggen. Dan mag ik je gewoon even missen. En me tegelijk met je verbonden voelen.
Vier jaar zonder jou. En nog steeds zoveel liefde. 💖